Dinosaur (2000)


Regiseur:

Eric Leighton en Ralph Zondag

Genre:

Animatie, Actie, Avontuur, Familie.

Cast: (stemmen)

D.B. Sweeney - Aladar
Alfre Woodard - Plio
Ossie Davis - Yar
Max Casella - Zini
Hayden Panettiere - Suri
Samuel E. Wright - Kron
Julianna Margulies - Neera
Peter Siragusa - Bruton
Joan Plowright - Baylene
Della Reese - Eema

Dinosauriërs:

Iguanodon
Oviraptor
Velociraptor
Carnotaurus
Talarurus
Parasaurolophus
Pachyrhinosaurus
Brachiosaurus
Struthiomimus
Microceratops
Stygimoloch
Styracosaurus
Ankylosaurus

Andere prehistorische dieren:

Koolasuchus
Meganeura
Ichthyornis
Pteranodon
Longisquama




Samenvatting:

Een Iguanodon-ei wordt gestolen uit een nest en belandt op Lemur Island, een eiland waar geen dinosauriërs leven. Het ei komt uit, maar kan niet opgevoed worden door zijn ouders. Een groep lemuren besluit de dinosaurus zelf op te voeden. Ze noemen hem Aladar. Jaren later, wanneer Aladar al volwassen is, vindt er een ramp plaats. Er vallen meteorieten uit de lucht, en het eiland verandert in een rampgebied. Aladar en de lemuren weten te ontsnappen aan de dood. Samen met alle andere overgebleven dinosauriërs gaan ze op zoek naar een plaats om voortaan te wonen. Onderweg wordt het hen echter niet gemakkelijk gemaakt.

Visie van Dinosaurus.net:

Aan de animaties zal het niet liggen. Zoals je zou mogen verwachten van een film met een budget van circa 130 miljoen dollar zijn de animaties van goede kwaliteit. Sommige dinosaurussen zijn weliswaar ontzettend cartoonesk, maar dat past ook beter in een verhaal met pratende dieren. Nee, visueel gezien is de film prima in orde en beslist een lust voor het oog.
De problemen beginnen wanneer we het verhaal onder ogen nemen. De hoofdpersoon, de Iguanodon Aladar, is weer hetzelfde stereotype karakter die we in vrijwel alle andere Disneyfilms al hebben gezien. Hij is dapper, hulpvaardig, hij verslaat de slechterik en trouwt met zijn geliefde. Goh, waar had ik dat ook al weer eerder gezien? Ik dacht in Alladin, de Lion King, en Hercules. Het verhaal bestaat grotendeels uit de tocht door een bar gebied naar een groene vallei. Goh, waar had ik dat ook al weer eerder gezien? Ik dacht in Platvoet. Terwijl het flinterdunne verhaallijntje voort kabbelt krijgen we ook nog eens allerlij moralistische clichés te verduren. Zo krijgen we bijvoorbeeld weer te horen dat we moeten samenwerken om ons doel te bereiken, alsof de kijkers van deze film nog nooit van Sesamstraat hebben gehoord. Uiteindelijk overwinnen de brave zachtmoedige algoede helden het kwaad in de vorm van de al slechte onooglijke bruten en gemene vleeseters, die overigens weer wel op normale dieren lijken, zo kunnen ze bijvoorbeeld niet praten, en zo eindigt de film weer als een typisch Disney verhaaltje.
Voor kinderen zal het ongetwijfeld een onderhoudende film zijn, maar voor een volwassene zijn hooguit alleen de eerste vijftien minuten de moeite waard, waarin Aladars ei door water en eierdieven wordt meegevoerd langs de wereld van de dinosauriërs met al zijn pracht en spektakel. Deze intro is schitterend om te zien, en zou het begin kunnen zijn van een grandioze film, maar die hoop wordt al snel de grond in geboord zodra de eerste aap z'n mond opendoet en begint te spreken. Wat daarna volgt is een remake van Platvoet, maar dan zonder de diepe emotie die aanwezig was in die voortreffelijke kinderfilm, en in plaats daarvan weer een ergerlijk moralistisch toontje en andere clichés die in Disneyfilms al tot in den treure zijn herhaald. Één voordeel: er is tenminste geen vervolg van gemaakt.

Wetenschappelijk gezien wordt er een loopje genomen met de feiten. Nu pretendeert te film ook niet wetenschappelijk correct te zijn, dus daar zal ik deze ook niet op beoordelen. Niettemin wil ik een aantal opvallende zaken vermelden. De dinosauriërs en andere prehistorische wezens uit verschillende tijden en gebieden zijn zonder meer bij elkaar gegooid. Niet ongewoon in dinosaurusfilms. Wel opmerkelijk is de aanwezigheid van zoogdieren in de vorm van de lemuren. Uiteraard leefden er wel zoogdieren samen met de dinosauriërs, maar tot nog toe zijn er geen primaten zoals lemuren gevonden in het Mesozoïcum. Het meest opvallende feit is dat de Iguanodons in de film niet de harde snavel hebben waarmee echte Iguanodons de bladeren van bomen trokken, maar vlezige lippen. Met een snavel konden de animatoren de uit pixels opgetrokken Iguanodons immers niet zo goed laten praten en emoties laten uitdrukken.

Beoordeling:



(5) Een middelmatige film; een bar slecht verhaal, visueel uitstekend. Maar als u een goede kinderfilm over dinosauriërs zoekt, probeer dan eerst eens Platvoet. Dat is mijn advies.