Volgens Luis Chiappe van het American Museum of Natural History in New York is de vindplaats bijna volledig bedekt met resten van eieren. De eieren zijn gelegd gedurende het Late Krijt vanaf het eind van het Gallic en de Senonian periode dus van het Turonian tot aan het Maastrichtian zo'n 90 tot 70 miljoen jaar geleden.

Omdat er zo veel embryonale fossielen zijn gevonden is het waarschijnlijk dat een catastrofe de nestplaats heeft getroffen waardoor vele eieren niet uit konden broeden. Vermoedelijk is zout water de poreuse eieren binnen gedrongen waardoor de embryo's zo goed bewaard zijn gebleven.

De onderzoekers vonden ook ongeveer 70 schaalfragmenten waarin delen ter grote van een vingernagel of kleiner, van gefossiliseerde huid zichtbaar waren er zijn helaas geen complete embryonale resten gevonden. Embryonale fossielen waren tot nu toe slechts bekend van een handvol dinosauriers.

Het grote aantal eieren op de nestplaats suggereert dat dinosauriers regelmatig nestelden op de zelfde plaats.

De ontdekking toont ook aan dat een speciaal soort van grote ronde eieren gevonden in Afrika, India, China, Europa en Zuid Amerika vaak zullen hebben toebehoord aan sauropoden wat zou betekenen dat het mysterie van deze eiersoort uiteindelijk na honderd jaar is opgelost.